Festiwal… uliczny.

Będąc 12 maja w Łodzi na FotoFestiwalu, nie mogłem oprzeć się po raz kolejny pokusie piękna tamtejszych ulic. Po raz kolejny byłem w tym jak dla mnie pięknym mieście i po raz kolejny nie po to by fotografować, ale możliwość bycia choć przez chwile na Łódzkich ulicach sprawiała, iż nie mogłem się powstrzymać. Wystarczyło nie dużo czasu bym wykradł życiu cenne kadry, co dopiero gdy bym tam spędził cały dzień lub dwa.

Raj dla ulicznego fotografa!

Z drugiej strony magiczne podwórka i kamienice, które także mnie przyciągały. Co tu więcej pisać? Cudowne miasto dla fotografa. Jak możliwości pozwolą na pewno wybiorę się tam by fotografować.

Zapraszam.

To był rok 1993 kiedy opuściłem to miejsce. Urodziłem się we Wrześni w 1984 roku,  ale tylko urodziłem.
Na początku mojego życia mieszkałem w małej wsi, która leży nie daleko Wrześni. Gutowo Małe było moim domem, aż skończyłem 9 lat. Tam chodziłem do przedszkola, zerówki, szkoły i też tam odbywała się uroczystość mojej pierwszej komunii świętej.
Chodź dziewięć lat to nie dużo, pamiętam bardzo wiele z tamtego okresu życia. Dokładnie pamiętam moje mieszkanie, ogródki które miałem i swoje ulubione miejsca do zabawy. Z  obecnego punktu widzenia gdy sięgam myślami w tamte czasy wiem, że mojej rodzinie nie żyło się wtedy łatwo. Małe mieszkanko z jednym malutkim  pokojem i malutką  kuchnią . Był tez malutki korytarz i łazienka. Rodzice zajmowali pokój z bratem, który był najmłodszy, ja i siostra mieliśmy swój „pokój”  w kuchni. Ale  jako dziecko przeżyłem tam  świetne chwile od zarośniętego wtedy pięknego parku za szkołą gdzie godzinami z chłopakami budowaliśmy „bazy”, po złomowisko, które znajdowało się wtedy za parkiem i na którym spędzałem całe dnie we wrakach aut itp.
Pamiętam studzienkę  pod moim domem, która wtedy wydawała się ogromna, po nie dawnych odwiedzinach okazało się, że jest mała, normalna. W każdy upalny lany poniedziałek ta studzienka spełniała doskonale  swoją role.
Na końcu ulicy znajdował się wtedy największy sklep, do którego wędrowało się po lody, oranżadę czy genialne wafelki jak dobrze pamiętam „kukuru”. Szkoła to  nie duży wspaniały budynek, w którym mieściło się również moje przedszkole oraz mieszkali moi koledzy .
Za dzieciaka był to dla mnie ogromny zamek pełen tajemnic i nie zliczonych pomieszczeń, który nocą robił na mnie jeszcze większe wrażenie.

Historia trzech cukierków miała swój początek dwa tygodnie temu, kiedy to postawiłem wszystko na jedną kartę. Sprzedałem rower chłopakom, którzy przyjechali do mnie z Gliwic, potem opróżniłem kopertę, gdzie znajdowały się moje oszczędności. Nie było tego dużo patrząc na czas ile mi zajęło odkładanie  tych pieniędzy, ale zawsze coś.

No to ruszyłem pełną parą!

Nie obyło się bez problemów! Zawsze coś! Gdy pojawiły się dolary to okazało się, że pojawiło się ich za mało! Osiemnaście dolarów za mało! I znowu bieganie, wpłaty, oczekiwanie, księgowanie…

W końcu na koncie wszystko było tak jak powinno być i wtedy pojawiły się problemy z płatnościami. Nie wiadomo co się stało, po prostu jeden z popularniejszych systemów płatniczych miał awarię lub coś co na nią wskazywało. Musiałem położyć się spać z myślą, że misja nie została zakończona.